Lubię zapach gliny, Ziemi, Matki- Ziemi. Gdy dotykam jej budując bryłę, smakuję i liżę ją. Trzeszczy między zębami i zgrzyta- to mój pierwszy pocałunek rodzącej się myśli. Zanurzam dłonie w niej i wydobywam na świat to, co drzemie, szepcze, pulsuje we mnie. Oddaję swe soki rodzącemu się bytowi, który jest jak młode drzewo, spragnione życiodajnej wody. To symbioza ducha i materii.
Kreacja zapisuje czas, fazy rozwoju i przemian.
To najwyższa forma czystości, to intymność.
To nawiązanie więzi z pierwotną naturą.
